Rauwe kelen, versleten ruggen, relaties die op omvallen stonden… één weekend zingen en alle problemen waren als sneeuw voor de zon verdwenen. Wat een feest! Zaterdag 22 en zondag 23 november hebben we gezien hoe lammen weer gingen lopen, stommerds weer konden praten, doven weer konden… nee, dat is niet waar. Doven zijn eigenlijk alleen maar dover geworden. Dat dan weer wel.

Maar man, man, man, wat een heerlijk publiek waren jullie om 2 dagen tegenaan te zingen! Vrolijke liedjes, gekke liedjes, gevoelige liedjes, mooie liedjes, serieuze liedjes, nog meer serieuze liedjes, het maakte niet uit – jullie genoten van alles wat we brachten en daar zijn we jullie dankbaar voor!

Oké, de handscanners om de kaartjes te controleren bleken er niet te zijn – tot enige teleurstelling van de vrijwillige jongedames die bij de deur zouden staan. Maar daar staat tegenover dat weer andere jongedames in staat bleken (we hebben het geklokt!) om de menukaarten in 2 minuut 6 op alle stoelen te leggen.

Oké, het geluid liet zich de eerste dag technisch maar moeilijk mengen. Maar daar staat tegenover het onbetaalbare gezicht van dirigente Carole Kroese toen ze op dag 2 haar eigen piano door een extra monitor ineens wel kon horen.

Oké, er waren 10.000 kleine dingetjes die beter hadden gekund. Maar daar staat tegenover dat de bezoekers nou altijd net dát nummer het mooist vonden waar hun eigen familielid in schitterde, dus wat boeit het.

Oké, het zit erop. We moeten ons er maar aan overgeven. Al slaat bij de eersten de heimwee al toe. Maar gelukkig hebben we de foto’s nog. Foto’s die vastlegden hoe u ons zag: met vooral vrolijke en stralende gezichten. We zijn er blij mee. We waren blij met u. Met uw woorden in ons gastenboek. Warme woorden, zonder koud gemengd. En het leuke is: over 10 jaar zijn we weer 10 jaar beter. Neem van ons aan: tegen die tijd kunnen de doven weer horen. Maar zolang gaan we vast niet wachten tot we weer optreden…

Dank aan degene die er bij waren!